شعر پرواز
بلبلان در باغ آهنگی پریشان میزنند
غنچه های تشنه تنها حرف باران میزنند
باغبان را گو که باید فکر آتش را کند
بعد از این آتش به دامان گلستان میزنند
ساقه ها نی میشوند و در مسیری سوزناک
غنچه ها پرپر که سیلی نانجیبان میزنند
ابر بر صورت بکش پیشانیت دل میبرد
سنگ بر پیشانیت ای ماه کنعان میزنند
با پرستوهای بی سر شعر پروازی بخوان
بی پر و بی بال، پر تا کوی جانان مبزنند
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و چهارم آذر 1389ساعت 13:54 توسط کمیل
|
